Ebû Ca’fer Abdullah Bin Cafer Bin Ebî Tâlib. Hz. Ali’nin yeğeni ve Habeşistan’da doğan ilk sahabe. Babası Ca’fer-i Tayyar Habeşistan’a hicret eden sahabelerdendir. Ailesiyle birlikte Habeşistan’dan Medine’ye dönen Abdullah, yedi yaşlarında iken Peygamber’e biat etti. Babasının Mûte Savaşı’nda şehit düşmesi üzerine Hz. Peygamber ona büyük ilgi gösterdi. Hâşimoğulları’ndan Peygamber’i gören ve sohbetinde bulunanların sonuncusudur. Hz. Peygamber’in vefatında on yaşlarında genç bir sahabe olan Abdullah, ayrıca cömertliği ile de şöhret buldu; bu sebeple “bahrül-cûd” ve “kutbü’s-sehâ” diye anıldı. Abdullah, özellikle Hz. Ali’nin hilafetinde ve daha sonraki dönemlerde adından sık sık bahsedilenlerden biri olmasına rağmen, siyasi sahada pek önemli rol oynamadı. Mısır Valisi Kays Bin Sa’d’ı azledip yerine, kendisinin ana-bir kardeşi olan Muhammed Bin Ebû Bekir’i tayin etmesi konusunda amcası Ali’ye tavsiyede bulundu. Cemel Vakası’na katıldı; Sıffîn’de Kureyş, Esed ve Kinâne kabilelerine kumanda etti. Hz. Ali’yi şehit eden İbn Mülcem hakkındaki kısas hükmünü bizzat infaz etti. Kerbela Vakası öncesinde Kûfeliler’in isteklerini kabul etmemesi konusunda Hz. Hüseyin’e tavsiyede bulunduysa da onu ikna edemedi ve kendisinin de iki oğlu Hüseyin’le beraber Kerbela’da şehit edildi. Abdullah Bin Cafer, doğrudan Hz. Peygamber’den, ayrıca annesi Esma ve amcası Ali’den hadis rivayet etti. Bu hadislerden yirmi üç tanesi Ahmed Bin Hanbel’in Müsned’inde yer aldı. Kendisinden de oğulları İsmail ve İshak ile tabiînin ileri gelenlerinden Kasım Bin Muhammed, Urve Bin Zübeyr ve Şa’bî gibi âlimler hadis rivayet etti. 700 yılında Medine’de öldü.
